Kids / Climb a tree | Thomaz Farkas / Sigmar Polke / Sabine Weiss / Koo Wangsam

-                                                                    Thomaz Farkas
Sigmar Polke, 1968                                                  Sabine Weiss, 1950
Koo Wangsam, A Flock of Children, 1945


2 σχόλια:




  1. Διάλειμμα χαράς

    Ήμασταν χαρούμενοι όλο εκείνο το πρωί
    θεέ μου πόσο χαρούμενοι.
    Πρώτα γυάλιζαν οι πέτρες τα φύλλα και τα λουλούδια
    έπειτα ο ήλιος
    5
    ένας μεγάλος ήλιος όλο αγκάθια μα τόσο ψηλά στον ουρανό.
    Μια νύμφη μάζευε τις έννοιες μας και τις κρεμνούσε στα δέντρα
    ένα δάσος από δέντρα του Ιούδα.
    Ερωτιδείς και σάτυροι παίζαν και τραγουδούσαν
    κι έβλεπες ρόδινα μέλη μέσα στις μαύρες δάφνες
    10
    σάρκες μικρών παιδιών.
    Ήμασταν χαρούμενοι όλο το πρωί·
    η άβυσσο κλειστό πηγάδι
    όπου χτυπούσε το τρυφερό πόδι ενός ανήλικου φαύνου
    θυμάσαι το γέλιο του: πόσο χαρούμενοι!
    15
    Έπειτα σύννεφα βροχή και το νοτισμένο χώμα
    έπαψες να γελάς σαν έγειρες μέσα στην καλύβα
    κι άνοιξες τα μεγάλα σου τα μάτια κοιτάζοντας
    τον αρχάγγελο να γυμνάζεται με μια πύρινη ρομφαία.
    «Ανεξήγητο» είπες «ανεξήγητο
    20
    δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους
    όσο και να παίζουν με τα χρώματα
    είναι όλοι τους μαύροι».


    Πεντέλη, άνοιξη


    Γιώργος Σεφέρης / Ημερολόγιο καταστρώματος Α΄ / 1940

    .

    ΑπάντησηΔιαγραφή




  2. Διάλειμμα χαράς




    Ήμασταν χαρούμενοι όλο εκείνο το πρωί
    θεέ μου πόσο χαρούμενοι.
    Πρώτα γυάλιζαν οι πέτρες τα φύλλα και τα λουλούδια
    έπειτα ο ήλιος

    ένας μεγάλος ήλιος όλο αγκάθια μα τόσο ψηλά στον ουρανό.
    Μια νύμφη μάζευε τις έννοιες μας και τις κρεμνούσε στα δέντρα
    ένα δάσος από δέντρα του Ιούδα.
    Ερωτιδείς και σάτυροι παίζαν και τραγουδούσαν
    κι έβλεπες ρόδινα μέλη μέσα στις μαύρες δάφνες

    σάρκες μικρών παιδιών.
    Ήμασταν χαρούμενοι όλο το πρωί·
    η άβυσσο κλειστό πηγάδι
    όπου χτυπούσε το τρυφερό πόδι ενός ανήλικου φαύνου
    θυμάσαι το γέλιο του: πόσο χαρούμενοι!

    Έπειτα σύννεφα βροχή και το νοτισμένο χώμα
    έπαψες να γελάς σαν έγειρες μέσα στην καλύβα
    κι άνοιξες τα μεγάλα σου τα μάτια κοιτάζοντας
    τον αρχάγγελο να γυμνάζεται με μια πύρινη ρομφαία.
    «Ανεξήγητο» είπες «ανεξήγητο

    δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους
    όσο και να παίζουν με τα χρώματα
    είναι όλοι τους μαύροι».



    Πεντέλη, άνοιξη


    Γιώργος Σεφέρης / Ημερολόγιο καταστρώματος Α΄ / 1940

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...