Προς τα δάση της Μπουκοβίνας | Νίκος Καρούζος, 1973

Bucovina


                                                        Aux arbrescitoyens!
                                                                          Mangez vos bataillons!

                                                       Αν όχι τίποτ’ άλλο - στα δέντρα, μήπως και μπορέσουμε
                                                       ν’ αδράξουμε την ακόρεστη λάμψη των ήχων
                                                       εκείνη που δεν άγγιξεν ως τώρα τα μεροκάματα των θάμνων
                                                       ή το πολύχρωμο σκοτάδι μιας τυπωμένης γεωγραφίας.
                                                       Αν όχι τίποτ' άλλο – στα δέντρα και στον έρωτα
                                                       δοξάζονται τα σαρκοβόρα εικοσιτετράωρα,
                                                       εκεί χτενίζει τα μαλλιά της η ειρήνη
                                                       κι εκεί μαθαίνουμε δίχως αποστήθιση
                                                       χιλιάδες αταξίες της αλήθειας
                                                       την τόσο δροσερή κι αδίδαχτην άλγεβρα των εντόμων
                                                       εξαίσια και τυφλά μεγαλεία της Παρουσίας
                                                       τ’ αφιόνια των πουλιών ή της ανείπωτης αγάπης.
                                                       Αν όχι τίποτ' άλλο – στα δάση της Μπουκοβίνας
                                                       θαλερές θα πρέπει να θροΐζουν οι κορασίδες
                                                       με εκείνη τη ρουμάνικη υγρασία στα μάτια
                                                       γυρεύοντας ίσως τον αρραβώνα του πεύκου και της πεύκης
                                                       το θερμό δαχτυλίδι.
                                                       Στα δέντρα, στα δέντρα και στον έρωτα
                                                       (όπως θα κραύγαζε κι ο μπραϊλιώτης ποιητής Andrei Experimentescu)
                                                       για να γιατρέψουμε καλά-καλά τη φλύκταινα του πολέμου!
                                                       Σα ν’ ακούω τα πιο γαλανά χειροκροτήματα...


                                                       Νίκος Καρούζος

* Αυτό το ποίημα το έγραψα στο τρένο, πηγαίνοντας απ’ το Βουκουρέστι στη Σουτσάβα, Μάιος του 1973. Ο Andrei 
Experimentescu είναι η ρουμανοποίηση που έκανα στο όνομα του Ανδρέα Εμπειρίκου, γεννημένου στην Μπραΐλα.

Πλανόδιον, τχ. 10, Ιούλιος 1989


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...