Πορτραίτο / Άγνωστη / Ποιητής / Σάβανο Γελοίου | Ρώμος Φιλύρας, 1889-1942

Ρώμος Φιλύρας


Πορτραίτο

Στο δρόμο, που το πλήθος τρέχει αδιάφορο
για κάθε ωραίο, αγάλι επερπατούσες,
έμοιαζες σα να σε ύψωνε πνοή
και τίποτα σα να μην εμισούσες.

Το βήμα σου απαλό σαν Απολύτρωση
κι η όψη σου ολόασπρη σαν κρίνο
κι έπεφτε η λάμψη της ματιάς κι εφάνταζε
το γαληνό χαμόγελό σου εκείνο!

Ένας ιερεύς κάποιας θρησκείας απόκοσμης
ή από του Βελασκέζ το θείο χρωστήρα
ζωγραφισμένος Ανδαλούσιος άρχοντας,
πρόβαινες μέσ’ την ανθρωποπλημμύρα.

Στον πολυθόρυβο το δρόμο ένα πρωί σ’ αντίκρυσα
όραμα πράο, άυλο, της αγιωσύνης
και στην ψυχή μου απόμεινες σαν είδωλο
μιας αιθερίας, ονειρευτής γαλήνης.



Άγνωστη

Απόψε και να μ' έβλεπε 'κείνη π' αναζητώ,
αυτή που δεν εγνώρισα και που ποτέ δεν είδα,
που στη καρδιά μου ευλαβικά τόσο καιρό κρατώ,
σα κάποια προμηνυτική που με φωτίζει, αχτίδα.

Απόψε, που σκιρτά η καρδιά, το μάτι λάμπει αδρό,
σπιθίζει το αίμα μέσα σου κι αγάλλεται η ψυχή μου,
κι ανυψωμένη η σκέψη μου στ' άπειρο, μ' αργυρό
φως φεγγαρίσιο, αχνοφωτά, ντύνει την έκστασή μου...



Ποιητής

Είχα πέσει σε βύθος, είχα πάντα τη μαύρη
κι ολοπέλπιδη νύστα του βραχνά καταλύτη...
μες στο κάμα του θέρους, τη θλιμμένη και λαύρη
ποθοθάνατη 'νείρια του οράματος νήτη.
Έχω λήθαργου μοίρα κι είχα παραμελήσει
χρόνια. Κι όμως ο στίχος, ο ρυθμός δεν ελείπαν.

Είχα ανέβει εκεί που 'ναι μόναχα η βρύση...
κι η επιστήμη, αν δεν είχα, δεν θ' ανέβαινα -είπαν.
Επειδή κι είχα χάσει το ρέγουλο, είμαι
ο εμπνευσμένος ονείρων και κόσμων προφήτης,
ο πηγαίος ποιητής που στο σύννεφο κείμαι,
ο μεγάλος, ο θείος των ρυθμών υποφήτης!



Σάβανο Γελοίου

Στη φιλντισένια των δοντιών φραγή,
να τρέμει ο λόγος λαξευτός με σμίλη
κι' όταν μαζί το γέλοιο σου σμιγεί,
κι' οι νότες τρίξουν σκαστές στα χείλη

Οργάνου πλήχτρα ηχούν στη σμαραγή,
που δάχτυλα κινούν λόγια και γέλοια
κι’ οι αρμονίες μηνούνε μια σφαγή,
παραφωνίες μάγες σ’άυλα τέλια.

Κι' η σιταρένια σου ώχρα κυλιστή
μονόχρωμα, σαν σκέπη, σαν αυλαία,
θαρρείς πως πέφτει στην καμπανιστή

Επάνω ανάκρουση την τελευταία,
-σάβανο τάχα μιας γλυκειάς οδύνης,
ενώ χαρά τρελλή μέσα σου κλείνεις.


                                                    Θυσία, 1923


 Ρώμος Φιλύρας, 1889-1942

Τύπωσε έξι ποιητικές συλλογές (Ρόδα στον αφρό, 1911, Γυρισμοί, 1919, Οι ερχόμενες, 1920, Κλεψύδρα, 1921, Ο πιερότος, 1922, Θυσία, 1923) 
και το αφήγημα Ο θεατρίνος της ζωής, 1916. Στην Κύπρο, το 1918, τη μετάφραση Brada, Και το κύμα γύρισε πίσω, με το όνομα Απόλλων Φιλύρας.


1 σχόλιο:



  1. Γεννιέται στο Κιάτο Κορινθίας το 1888. Οικογενειακώς στον Πειραιά το 1902. Στους Βαλκανικούς χάνει δύο δάχτυλα ποδιών. Αστειευόμενος, στέλνει στην Αθήνα γράμμα πως πέθανε. Τελευταία στιγμή προλαβαίνει τις νεκρολογίες. Το 1924 πάσχει από σύφιλη. Το 1940 κάνει απόπειρα αυτοκτονίας. Ο Βάρναλης τον αποκαλεί «Ρεμπώ της Ελλάδας». Άλλοι τον ονομάζουν πρωτοπόρο του σουρεαλισμού. Κι άλλοι έναν Ιερέα του ρομαντισμού. Πάντως εκείνος δήλωνε αρραβωνιαστικός της πριγκίπισσας Ιολάνδης και ιδρύει το Φεμινιστικό Κόμμα Ελλάδας. Συχνά υπέγραφε ως Ρώμος Φιλύρας, Βιλερδουίνος Δουξ της Φλάνδρας και κόμης του Ξυλοκάστρου, Μαρκήσιος δε Πατατράκ. Αν και οι γονείς του τον ήξεραν ως Ιωάννη Οικονομόπουλο.


    Ρώμος Φιλύρας: ο θεματοφύλακας της ποιητικής παράκρουσης
    http://1-2.gr/2017/09/09/romos-filyras-o-thematofylakas-ths-poihtikhs-parakroyshs/

    .

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...