The book and the movie: Les Enfants Terribles / The Holy Terrors | Jean Cocteau, 1929 / Jean-Pierre Melville, 1950



Jean Cocteau, Les enfants terribles (The Holy Terrors), 1929


'' Ένστικτα ζωικά, φυτικά, που δύσκολα συλλαμβάνει κανείς τις εκδηλώσεις τους, γιατί η μνήμη δεν τα συγκρατεί, όπως δε συγκρατεί και την ανάμνηση ορισμένων πόνων, και γιατί τα παιδιά σωπαίνουν όταν πλησιάζουν οι μεγάλοι.
Σωπαίνουν, ξαναπαίρνουν τη μορφή ενός άλλου κόσμου. Αυτοί οι σπουδαίοι θεατρίνοι ξέρουν να βγάζουν μονομιάς αγκάθια, σαν αγρίμια, ή να οπλίζονται με τη ταπεινή ημεράδα των φυτών και δεν κοινολογούν ποτέ τις σκοτεινές τελετουργίες της θρησκείας τους. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι απαιτεί τεχνάσματα, θύματα, συνοπτικές δίκες, τρόμους, βασανιστήρια, ανθρωποθυσίες.
Οι λεπτομέρειες μένουν στο σκοτάδι κι οι πιστοί κατέχουν τη δική τους διάλεκτο έτσι που, κι αν κατά τύχη τους κρυφάκουγε κανείς, δε θα μπορούσε να τους καταλάβει.
Όλες οι συναλλαγές γίνονται με γραμματόσημα και βόλους απο αχάτη.''

Jean Cocteau, Τα τρομερά παιδιά, 1929
μτφ: Τίνα Τσιάτσικα
“At all costs the true world of childhood must prevail, must be restored; that world whose momentous, heroic, mysterious quality is fed on airy nothings, whose substance is so ill-fitted to withstand the brutal touch of adult inquisition.”
"What uniform can I wear to hide my heavy heart? It is too heavy. It will always show.
Jacques felt himself growing gloomy again. He was well aware that to live on earth a man must follow its fashions, and hearts were no longer worn.”
“The world owes its enchantment to these curious creatures and their fancies, but its multiple complicity rejects them. Thistledown spirits, tragic, heart-rending in their evanescence, they must go blowing headlong to perdition. And yet, all started harmlessly, in childish games and laughter…”
''Σχέδια για το μέλλον, σπουδές, θέσεις, διαβήματα, όλα αυτά δεν τους έλεγαν τίποτα, όπως η ιδέα να φυλάει πρόβατα δε λέει τίποτα σ' ένα σκυλί του καναπέ. Από τις εφημερίδες, διάβαζαν τα εγκλήματα. Ήταν από κείνη τη ράτσα που στραβώνει τα καλούπια, από τα άτομα εκείνα που ένας στρατώνας όπως η Νέα Υόρκη τα κρίνει ακατάλληλα και προτιμούν να ξέρουν ότι ζουν στο Παρίσι.''
" ...κι αυτό το κοριτσάκι που ταξιδεύει για πρώτη φορά με το εξπρές, αντί ν' ακούει το ταμ-ταμ της μηχανής, κατασπαράζει το πρόσωπο του αδελφού του, με κραυγές τρελής, με ξέπλεκα μαλλιά τρελής, εκείνα τα συγκλονιστικά και κραυγαλέα μαλλιά που ανεμίζουν φευγαλέα πάνω απ' τον ύπνο των επιβατών."
"Γύρισαν πίσω. Χάρη στο αλάτι μιας θάλασσας που είχαν απλώς κοιτάξει αφηρημένα από μακριά, γύρισαν με δυνάμεις που πολλαπλασίαζαν τις ικανότητες τους."
“Vast are the privileges of beauty - even among those unaware of it.” 
“She did not thank him. She was accustomed to miracles and accepted them as part of daily life. She expected them to happen, and they always did.”
"The actual tragedies of life bear no relation to one's preconceived ideas. In the event, one is always bewildered by their simplicity, their grandeur of design, and by that element of the bizarre which seems inherent in them."
Melvyn Martin - Were You Smiling At Me? (1950)


Jean Cocteau and Jean-Pierre Melville


Les enfants terribles (1950) 

Director: Jean-Pierre Melville
Writers: Jean Cocteau (novel)
Stars: Nicole Stéphane, Edouard Dermithe, Renée Cosima
Costume Design: Christian Dior



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...