For A Little White Seashell | Manos Hadjidakis, 1947- 48


Γιάννης Μόραλης, Μάνος Χατζιδάκις, Για μιά μικρή λευκή αχιβάδα, 1947-48



For A Little White Seashell, Manos Hadjidakis, 1948


dedicated to Nikos Koundouros

Preludes and dances for the piano op. 1
I. March / II. Syrtos / III. Conversation with Prokofiev / IV. Tsamikos / V. Mantinada 
/ VI. Ballos / VII. Nocturne / VIII. Kalamatianos / IX. Pastorale /  X. Grand Sousta

Danae Kara - piano


Concerning the Style and Interpretation of the work

Thanks to my innate loathing for sentimental interpretation in my time, the usual case with pianists and Conservatories (which `unfortunately, still exist nowadays). “For A Little White Seashell” was composed with a so-to- speak, reactionary intent. Reaction against maltreated “musical sensitivity”; against “feeling” as defined by the teacher with a coloured pencil; against the pomposity of professors and composers; and finally, against every dusty concept (provincially European in origin) concerning Music and its interpretation.

This is why “For A Little White Seashell" must be performed with a strict awareness of rhythm and with the feeling defined by its actual written form. Everything beyond the prescribed limits is both useless and harmful.

“For A Little White Seashell” is an anti-romantic work at least according to the meaning given the word by Copland and Prokofiev in their music. Every exaggeration in interpretation and every arbitrary choice of rhythm ridicules the interpreter and ruins the musical essence of the work.

Manos Hadjidakis



also


2 σχόλια:



  1. Πηγαίναμε τότε για μπάνια στο Φάληρο όλοι οι φίλοι, αλλά μια μέρα δεν ήρθε ο Μάνος. Γυρνώντας, μπαίνω στο Θέατρο Τέχνης και στο τέλος του διαδρόμου τον βλέπω σε μια γωνιά, να παίζει πιάνο. Τότε είχαμε ανακαλύψει τον Ευγένιο Ο'Νιλ και είχαμε πάθει την πλάκα μας. Σκεφτόμασταν και λειτουργούσαμε ποιητικά.

    Χωρίς να κάνω θόρυβο, λοιπόν, του αφήνω πάνω στο πιάνο μια μικρή, λευκή αχιβάδα. «Μνήμη της θάλασσας, Μάνο μου, που δεν ήρθες» του λέω. Έτσι βαφτίστηκε και το νέο έργο του.


    Νίκος Κούνδουρος, 1926- 2017

    .

    ΑπάντησηΔιαγραφή


  2. Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας
    έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε
    ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό
    ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
    μέσα στο πρωινό χορτάρι
    ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε
    να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.

    H αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε
    σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν
    να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε
    με τόσο πάθος.

    Kι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε
    μ' όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες
    κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα
    εκείνου του ανθρώπου
    κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη
    μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε
    μέσα στη φυγή.


    Φυγή / Γιώργος Σεφέρης / Τετράδιο Γυμνασμάτων / 1928-37

    .

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...